آتش باشی
برای تو هیزم می‌شوم
دریا بروی
پارو

تو همیشه درست پنداشته‌ای
دل من
شبیه تكه سنگی است
كه می‌خواهم
تو با همه خستگی‌هایت
یك لحظه
به من تكیه كنی …

شمس لنگرودی

زندگی جیره مختصری‌ست 

مثل یک فنجان چای

و کنارش عشق است

 مثل یک حبه قند

 نوش جان باید کرد

سهراب سپهري

نگاه كن چه فرو تنانه بر خاك مي گسترد
آنكه نهال نازك دستانش
از عشق
خداست
و پيش عصيانش
بالاي جهنم
پست است.
آن كو به يكي « آري » مي ميرد
نه به زخم صد خنجر،
مگر آنكه از تب وهن
دق كند.

قلعه يي عظيم
كه طلسم دروازه اش
كلام كوچك دوستي است.

انكار ِ عشق را
چنين كه بر سر سختي پا سفت كرده اي
دشنه مگر
به آستين اندر
نهان كرده باشي.-
كه عاشق
اعتراف را چنان به فرياد آمد
كه وجودش همه
بانگي شد.

نگاه كن
چه فرو تنانه بر در گاه نجابت
به خاك مي شكند
رخساره اي كه توفانش
مسخ نيارست كرد.
چه فروتنانه بر آستانه تو به خاك مي افتد
آنكه در كمر گاه دريا
دست
حلقه توانست كرد.
نگاه كن
چه بزرگوارانه در پاي تو سر نهاد
آنكه مرگش
ميلاد پر هيا هوي هزار شهرزاده بود.
نگاه كن


شاملو

هيچ چيز با تو شروع نشد
همه چيز با تو تمام مي‌شود
كوهستان‌هايي كه قيام كرده‌اند
تا آمدنت را
پيش از همگان ببينند. 

اقيانوس‌ها
كه كف بر لب مي‌غرند وبه جويبار تو راهي ندارند. 

باد و هوا كه در انديشه‌اند چرا انسان نيستند
تا با تو سخن بگويند
و تو سوسن خاموش! همه چيزت را در ظرفي گذاشته
به من داده‌اي
تا بين واژگان گرسنه قسمت كنم . 

همه چيز با تو شروع نشد
همه چيز با تو تمام مي‌شود
جز نامم.

ما

در عصر احتمال بسر می‌بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید !

در عصر قاطعیت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال، یقینی نیست

اما من

بی نام تو

حتی

یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عین الیقین من

قطعیت نگاه تو

دین من‌ست

من از تو ناگزیرم

من

بی نام ناگزیر تو می‌میرم …

 

 

قیصر امین‌پور

دوستت دارم

و عشق تو از نامم می‌تراود

مثل شیره‌ی تک‌درختی مجروح

در حیاط زیارتگاهی

 

شمس لنگرودی